Kada se kaže beogradski boem, ne misli se samo na nekoga ko voli kafanu. Boem je bio čovek koji je živeo po svojim pravilima, tražio inspiraciju u ljudima, muzici i umetnosti, a mnogi od njih ostavili su trag koji se i danas pamti.
Među najvećim beogradskim boemima bio je Đura Jakšić, pesnik i slikar koji je živeo burno i stvarao iz emocije. Tu su i Branislav Nušić, Bora Stanković i Radoje Domanović, umetnici čije su priče i dela nastajali u vremenu kada su beogradske kafane bile mesta gde su se rađale ideje.
Kasnije generacije dobile su svoje boeme – Mika Antić, pesnik čiji su stihovi osvojili generacije, bio je poznat po svom slobodnom duhu i posebnom pogledu na život. A među muzičkim boemima ostao je upamćen i Džej Ramadanovski, čiji je glas i životna priča postao simbol beogradskog kafanskog duha.
Njihova zajednička crta nije bila samo ljubav prema kafani, već način na koji su živeli – otvoreno, emotivno i bez mnogo kompromisa. Zato priča o beogradskim boemima nije samo priča o ljudima koji su voleli noćni život, već o umetnicima koji su od svog života napravili priču koju Beograd i danas pamti.
