Leskovac danas mnogi znaju po roštilju, ajvaru i Roštiljijadi, ali pre više od jednog veka ovaj grad je imao potpuno drugačiji identitet. Zvali su ga “srpski Mančester” jer je bio jedan od najrazvijenijih industrijskih centara u Kraljevini Jugoslaviji. Tekstilna industrija bila je toliko jaka da je Leskovac u jednom periodu nosio ozbiljan epitet “grad fabrika”, sa desetinama pogona i hiljadama radnika koji su svakodnevno punili hale.
U periodu između dva svetska rata, Leskovac je bio centar proizvodnje tekstila, konca i tkanina, a lokalni preduzetnici su razvili snažnu industrijsku mrežu koja je izvozila proizvode širom regiona. Grad je imao razvijenu radničku klasu, a fabrike su bile motor ekonomije i razvoja. U to vreme, Leskovac je po industrijskoj snazi često poređen sa velikim evropskim centrima, zbog čega je i dobio nadimak koji ga je svrstavao rame uz rame sa Mančesterom, simbolom industrijske revolucije.
Ali kao i mnogi industrijski centri u regionu, Leskovac je prošao kroz dramatičan pad nakon Drugog svetskog rata i posebno tokom devedesetih godina. Fabrike koje su decenijama zapošljavale hiljade ljudi počele su da se gase ili smanjuju proizvodnju, a grad je izgubio deo svoje industrijske moći. Taj prelaz iz industrijskog giganta u grad koji traži novi identitet ostavio je dubok trag u lokalnoj ekonomiji i mentalitetu.
Danas Leskovac živi potpuno drugačiju priču, ali taj industrijski DNK nije nestao. Ostao je u sećanju grada, u starim fabrikama koje i dalje stoje kao podsetnik na jedno drugo vreme i u priči koja se prenosi dalje, da je ovaj grad nekada bio “srpski Mančester”, industrijska sila koja je oblikovala jug Srbije i ostavila nasleđe koje se i danas oseća, samo u novom obliku.
